شارکو

sharko — Sun, 30 Sep 2007 10:42:57 GMT

بایگانی صفحه هام

به حسن ابراهیمی که در من است

sharko — Mon, 24 Sep 2007 17:35:09 GMT

شده بخواهی تن و رگ و پوست و گوشتت را بدری از هم. خودت بشکافی و بروی تو و لخته های خونت را بمکی و بروی تو؟ نمیدانم اما انگار از من کنده شده قسمتی از من و افتاده گوشه ای بی رمق و من هم از قسمت خودم افتادم این طرف و جان میدهم و دست و پا میزنم . انگار که ماهی و اب از هم جدا شوند وقتی که یکی شده باشند .از زیر رگ هایم میزند بیرون وقتی شب ها میخواهم بخوابم و نمی شود نمیتوانم بخوابم و وقتی که میبینم نیست آن وقت است که دست می برم به خودم و با ناخن هایم پوستم را میخراشم و میروم جلو آنقدر که نمیبینم در تاریکی گوشتم است که این طوری گرم است یا رگم ،فقط میخواهم بروم جلو بروم جلو و بکنم از خودم که شاید زیر رگم ،پوستم، گوشتم ،استخوانم بیاید بیرون بزند بیرون و دوباره باشد که نیست میدانم نیست اما چاره ای ندارم نمیتوانم جلوگیری کنم نمیتوانم پیشروی نکنم نمی توانم نباشم باید بروم باید بدوم باید انقدر ادامه بدهم تااز نفس بیافتم ،از نفس افتاده ،باید یک جایی باشد نمیدانم چرا این فکر را میکنم با اینکه میدانم دیگر نیست .گم نشده است که بگردم و پیدایش کنم اما فکر میکنم که باید یک جایی باشد اخر نمی شود که همین طور یک دفعه نباشد ها؟باید یک جایی باشد شروع میکنم مژه هایم را می کنم چشمم راتخلیه میکنم بعد پیشانی ام را ویران میکنم گردنم را نابود میکنم حالا سرم یک طرف افتاده و بقیه تنم مشغول است .به بازهام فکر میکنم ،شاید زیر همین رگ ها ،شاید زیر همین استخوان ها. پاهایم را ،شکمم را می درم آنقدر جلو میروم که از کمرم رد میشود دست هایم ،بین شکمم حفره ای ایجاد شده که به اندازه یک توپ فوتبال است .گرد کار کرده ام. انگشتهای پایم را لمس میکنم ناخن هایم را میبرم سمت سرم و ناخن ها را با دندان هایم میکنم و انگشت هارا میجوم ،شاید لای موهایم باشد نباید نا امید شوم موهایم را می کنم انگشت هایم را روی سرم فشار میدهم انقدر که استخوان جمجمه ام می شکند و انگشت هایم توی مغزم فرو میرود ،،دندان هایم هم از آن طرف مشغولند و دارند تکه پاره هایم را میخورند مثل پلنگی که آهویی را در خلوت ترین جای جنگل گیر انداخته باشد ،دست هایم توی حفره های مغزم مشغولند دارند می کنند و میگردند ،دست به تخریب خودمان زده ام ،دست هایم از کار می افتند یک نقطه از مغزم باقی مانده است که به دست هایم فرمان ایست داده است ،اینرسی ! دست هایم میگندد . از من چیزی نمانده است جز تو .

میدانم میدانم که اشتباه نکرده ام ،من همه این کارها را کرده ام که تو آنجا باقی بمانی در انتهای من فرو ....

فرزانه مرادی ۲/ ۷/۸۶

سر روی شانه های نداشته ات میگذارم

sharko — Mon, 12 Feb 2007 19:06:18 GMT

تقدیم به تو ،دقیقا به خود تو که در منی تا ابد

عزیزم وقتی پایم لای پاهایت می افتد می فهمم. وقتی سردم میشود و خودم را بهت میچسبانم میفهمم ، وقتی لب هایم روی لب هایت می ماسد و چشم هایم در چشم هایت بسته می شود،عزیزم وقتی ناخن هایم را در کمرت فرو میکنم میفهم،وقتی شکمم را میلیسی ،وقتی کف پاهایم را میلیسی ،وقتی گردنت را میمکم ،وقتی دست می برم و ...وقتی، وقتی با توهستم ،با تو هستم . وقتی دقیقا وقتی خودم را محکم به تو میچسبانم میفهمم که چقدر از هم فاصله داریم

فرزانه مرادی ۲۳/۱۱/۸۵

کافه داستان را

FOUR ATABAK

sharko — Sun, 19 Nov 2006 19:08:18 GMT

امروز تولده .تولد اتابک .درست یکی از همین روزها بود که پیداش شد و" زمستون میره پشتش بهاره "

دو برش از اتابک

برش اول:ساس

همه چیز از روزی شد که غیبت زد و من نمیدانستم کجا را باید بگردم ؟چکار باید بکنم؟یکی از همان روزها بود که آمد .نشست روی میز ناهارخوری و پاهایش را تکان داد.باپاهایش حرف میزند .مدام پاهایش را تکان میدهد.ازش پرسیده بودم:سیگار میکشی؟یکی از پاهایش را تکان داد .برای خودم ترجمه کردم "نه".او هیچ وقت سیگار نمیکشد.برعکس تو که دیگر اسمت را هم نمیخواهم بیاورم.برعکس فرزانه . یک وقتی فکر میکردم اسمش باید توکا باشد یا مثلاً ترمه . یک جور وسواس دارم نسبت به اینکه اسمش باید با "ت" شروع شود مثل تلما، ترانه ،تلی،تینا یا هر زهرمار این شکلی . هر وقت هم که اسمش را پرسیدم هر دو پایش را با هم تکان میدهد طوری که ادم قاطی می کند . بعد ها اسمش را گذاشتم "تکانه " خودم را هم برایش کاشف تکانه معرفی کردم.

اینها را که به دکتر احمدی گفتم ،سرش را خاراند و گفت خوب،ادامه بده .این دکتر احمدی از آن ادم های تخمی است که هر وقت گیج میشود سرش را میخاراند و میگوید خب .جلسه اولم است اما به خاطر تو خیلی اینجا آمده ام .دکتر خبر از کم حرف زدنهایم دارد. به بی سروته بودن هایم .

چشم هایم را دورتادور مطب میچرخانم .یک قاب عکس که برگرداننده شده ،یک دسته گل نرگس ،یک ماهی قرمز تنها توی تنگ شیشه ای ،سبزه ای که سه چهار سانتی بالا آمده و ساعتی که زیادی مات است.

میگویم:مردم مثل مور و ملخ ریختن تو خیابون . انگاری عیده.نکنه عیده؟

میگوید :هشت روزه دیگه مونده .

تعجب میکنم .چقدر حبس بوده ام . مثل ماهی توی تنگ .با خودم فکر میکنم"بهارشون هم مال خودشون"

عقربه های ساعت کریستال دیوار روبرو انگار دنبال هم میکنند . مثل دو نفر که از هم فراری اند اما نمی توانند هم را ترک کنند . مثل یک جور مرض تخمی داشتن می ماند .ماهی گاهی می ایستد به یک جهت و دوباره می چرخد و می رود بالا و پائین.

فنجان قهوه روی میز را نگاه میکنم . حتما اگر زنم اینجا بود فال میگرفت.او خوره این کلک بازی هاست .کسی نباید بفهمد او رفته حتی این دکتر تخمی .از جیبم سیگارم را در می اورم.فندک را که می ایم روشن کنم دکتر میگوید اینجا نمیتونی سیگار بکشی .فکر میکنم :"آیا فندکی که مرا سیگاری کرد قرمز بود؟"سیگار را زنم یادم داده بود "فرزانه" چه اسم قشنگی هم دارد این فرزانه .انگار از روی آدم سُر میخورد و می آید آن پائین.فرزانه ، چه آهنگ قشنگی دارد این کلمه .انگار از دست و پا و گلو و چشم و چال ادم سر میخورد این اسم ،این کلمه، انگار میشود راحت قورتش داد . انگار کسی را توی خودش چال کرده باشد.

دکتر میگوید:از تکانه میگفتی،از حرف زدنهایش ،تکان پاهایش .میدونی اتابک نظر من اینه که خب،چه اشکالی داره که بیاد و باهات حرف بزنه . اذیتت که نمیکنه هان؟

بقیه حرفهایش را نمی شنوم .حتما دارد یک چیزهایی درباره تنهایی و این جور مزخرفات میگوید .همه اشان از یک قماشند. ادم دلش میخواهد وسط مطب شلوارش را بکشد پائین و بشاشد بهشان .دارم نگاهش . به کج و کوله شدن لب و لوچه اش و بعد راست نگاه میکنم توی چشم هایش .بلند میخندم . آنقدر بلند میخندم که خودم می ترسم. دست هایم را بهم می مالم و می گویم :

اذیت که نمیکنه .من حتی دوستش هم دارم اما پس چی؟اذیت میکنه دیگه .باید بری یعنی تکانه میگه باید بری باید خودت رو خلاص کنی .

گور پدر هرچه توی این دنیاست شاید حق با این دختر بچه ای باشد که هرشب می اید و دست هایم را می برد توی شلوارم بعد بوی تنش همه جا پخش می شود و دو ثانیه بعد گورش را گم میکند و من چشم هایم به سقف خیره می ماند و انگار جایی میان پاریس و تهران سرگردان می مانم و بوی عرق میدهم بعد یا با دستمال کاغذی کار دارم یا با کلمه .

به ماهی توی تنگ نگاه می کنم . بی حرکت ایستاده است وسط تنگ . انگار دارد به حرفهای من گوش میدهد.

می گویم: تکانه حرفش اینه که نباید مثل ماهی تنگت را تنگ در آغوش بگیری. میگه خِلاص!

این اتاق سر تا پایش بوی یک چیزی میدهد .بوی یک نفر را میدهد و من نمیتوانم تشخیص بدهم بوی توست یا اکالیپتوس؟مثل وقت هایی که سرما میخوردم و همه جایم بوی اکالیپتوس میداد . من خوشم می امد .

دکتر قرار است باز سرش را بخاراند .

میگویم:ساس ،یه چیزی مثل ساس افتاده به جونم . خوشم می آید. ساس ، عجب لغتی است این ساس،ادم را یاد مایاکوفسکی می اندازد ، یاد عاصف ، یاد لولیتا .، یاد احمد هم میافتم . یاد تو هم شاید افتادم . چه دلتنگی تخمی سراغ ادم می اید این اوقات .

میگویم ساس نه ،اون بیشتر شبیه کرمه کرمی که از تو به جون ادم میافته وادم دست لعنتیش بهش نمی رسه .

میگویم:اگر به خانه برسم خلاص!

دکتر لای حرفهایم چیزهایی میگوید که نمی شنوم .مدت هاست توی صداها حل شده ام . انتخاب می کنم کلمه ها را. وقتی از کلمه ای خوشم بیاید گوش میدهم، اگر نه به تخمم هم حسابش نمیکنم .

یک چیزی درباره خودکشی می شنوم . به لکه زرد وسط سقف خیره شده ام . زمستان بدی داشتم . به چاقوی بلند روی میز دکتر نگاه میکنم . دسته اش شکسته است . چند تا نامه هم افتاده بغلش . حدس میزنم نامه های عکسی که قابش را دکتر برگردانده با چاقوی دسته شکسته باز شده است وتوی ذهنم رابطه عاشقانه می سازم . راست توی چشم های دکتر نگاه میکنم و میگویم:"تیغ" میخوام با تیغ خودکشی کنم .

بعد میگویم:درد رو دوست دارم .

حالم بد است . توی مطب بالا آوردم . انگار همه ادم های خیابان با تکان هاشان بهم میگویند:"خودت رو خلاص کن ". میروم خانه . مثل سگ عرق میخورم . صورتم خیس خیس . می ترسم به میز ناهار خوری نگاه کنم . عکست را برمی گردانم روی میز .می روم توی دستشویی و نصفه تیغی را که از اصلاح قبلی مانده است بر می دارم و لمس میکنم ...

برش دوم :لال بازی

نشسته ام کف دستشویی و به تیغ نگاه میکنم . زنگ می زنند. میخواهم تنها باشم. زنگ می زنند.شخص شخیص سیریش دست بر دار نیست. هیچ احمقی نمی تواند ده دقیقه زنگ بزند و کسی در را باز نکند و همچنان زنگ بزند جز احمد .بلند می شوم در را باز میکنم.لعنتی ! احمد است .در این مواقع تخمی ترین آدمی که میتواند پشت در باشد همین احمد است. دلم میخواهد راست توی چشم هایش نگاه کنم و بگویم گمشو.بعد در را ببندم و به تخمم هم حسابش نکنم.اما این کار را نمی کنم . بغلم میکند . چه بغل لاغر مردنی دارد این احمد.با خودم میگویم"یه کلمه هم باهات حرف نمیزنم "

می گوید:میتونم بیام تو.

با شچم هایم نشان میدهم "نه " خر الاغ نمی فهمد و می اید توو در را هم پشت سرش می بندد.

میگوید کجایی پسر؟ازت خبری نیستا . پاک کم شدی رفتی .و بعد میخندد . ریز میخندد.چقدر دوستش دارم . ریز خندیدنش را . می روم توی یخجال را میبینم . چند برگ کاهو دارم .کاهویی که لزج شده اند . مثل وقتهایی که دستم را میبرم توی شلوارم و کار میکنم .میگذارمشان توی سبد قرمز و میگذارم جلوی احمد. دوهفته ای میشود ندیدمش . بهش می گویم "عَمَد" چهارده سال پیش بود به گمانم حسین دستش را گرفته بود و اورده بود توی جمع .بعدها شده بود بهترین دوست زندگیم و بعدترها فراموشش کردم .دوستش داشتم برای اینکه هیچ وقت نفهمیدم از کدام گوری پیدایش شده است .

میگوید: اتا چه خبر؟چته؟قهری حرف نمینی؟لال بازی در نیار اتا .چته بابا . یه سال ازت بی خبرم.

باورم نمی شود میخواهم بگویم :یه سال چیه؟دوهفته است مرتیکه قوزمیت. اما نمیگویم . میخواهم به لال بازیم ادامه دهم . وقت هایی که حوصله ندارم لام تا کام حرف نمی زنم . عمد از این بازی من خبر دارد. اسمش را آن وقت ها گذاشته بودیم لال بازی .او همه چیز را می داند حتی خود کوبی ام را .سیگارم را روشن میکنم و بسته را میگذارم جلوی عمد. یک جور بدی نگاهم میکند انگار بخواهد بزند زیر گریه صدایش می لرزد بغض دارد .یک جور بدی شدم . حتماً دلش برایم خیلی سوخته است . یک بوی بدی می اید . نمیتوانم تشخیص بدهم بوی عمد است یا بوی کاهوها.می گوید :توی این یه سال ..

بقیه اش را گوش نمیدهم . با خودم فکر میکنم نکنه واقعا یک سال شده است . چند وقتی است که توی صداها حل شده ام ،خیلی وقت است گذر زمان را نمی فهمم . صداها را تشخیص نمی دهم ،گذر زمان را نمی فهمم، کلمه ها را انتخاب میکنم و .. درست از همان روزهایی که تو رفتی و این زنیکه ی تکانه جایت آمد .

عمد دارد یک چیزهاییمیگوید . اخم هایم توی هم میرود . حرفش را قطع میکند . به چشم هایش نگاه میکنم . یک جور خوبی مهربان است . حالم داردبهم میخوردو. از چشم هایش فرار میکنم و میروم روی گل های قالی . احمد مثل گوساله شده است .

یک چیزهایی میگوید :از ان روزها حرف میزند از ان وقت هایی که من زن گرفتم و اینها مرا دست میانداختند .

میخندم . بلند میخندم آنقدر بلند میخندم که خودم هم میترسم .فکر میکنم: چقدردلم برای صدای احمد تنگ شده بود . چقدر دلم برایش تنگ شده بود . تنگ شده بودم . غم بودم .

بهمیز ناهار خوری نگاه می کنم .آنجاست . همیشه آنجاست . به سر کچلش نگاه میکنم . دست میکشد روی سرش و با پای چپش میگوید: حرف بزن.

دو جنسی لعنتی اثیری ! زنیکه ی تخمی .

فقط کافیه بهش عادت کنی . به درد . اون وقت درست میشه شبیه شادی . به همین سادگی .و به همین سادگی برات قابل هضم میشه . درد برای این درد آوره که ما بهش عادت نداریم . درد کمه . خیلی کمرنگ تز شادیه و برای اینه که ما ازش فرار میکنیم . درد درد اور نیست . درد داشتن خوبه ادم رو از خودش کم میکنه .

عمد دارد تند تند حرف میزند انقدر تند که نفسم میگیرد و سرم گیج می رود . دارد خاطره تعریف می کند انگار . و بعد میخندد . من همین طور دارمبه قالی نگاه می کنمو حرفنمی زنم . عمد مات نگاهم میکند .

دست بلند می کند یک برگ کاهو بر می دارد . چهره اش توی هم می رود . نمی دانم از لال بازی های من است یا از لیزی کاهو؟

مي گوید: چقدر عوض شدی اتا . خیلی عوض شدی . بعد کاهو را پرت کرد توی سبد . با خودم فکرمیکنم چقدر عوضی شده ام .

می روم در را باز میکنم که یعنی خوش اومدی.نگاه میکند به آکواریومم و می گوید:اتا تموم ماهیات مردن که .

هوای هواخوری زده به سرم . همه ما یک روزی میمیریم . یه روزی تنگمون رو میشکنیم . روزی که عادت کنیم درد رو توی جیب کتمون جا به جا کنیم .

احمد ریز میخندد از ان خنده هایی که ادم دلش میخواهد بغلش کند . یک تکه کاغذ برمیدارد و شماره اش را روی آن مینویسد .

می گوید شیش روزه دیگه عیده اتاا . بیا پیش من خره لال باز. اتابک عیدت مبارک .

می خندد ، می اید طرفم و بغلم میکند . دست هایم دو طرفش آویزان است . انگار یه ستون لاغر دست داشته باشد و بغلت کند .چه بوی بدی میدهد بوی اکالیپتوس.

تکان میدهد "تمومش کن "عمد می بوسدم و می رود بیرون . میدانم هنوز آن پشت است . هیچ احمقی نمیتواند مثل این ادم سیریش و مهربان باشد . انقدر مهربان که حال ادم را بهم میزند . از چشمی در نگاه میکنم دارد با پشت دست اشک هایش را پاک میکند .شماره اش را توی آکواریوم میاندازم.انگار عمد دارد غرق می شود . خوشم می اید . بوی ترشیدگی از دست و پا و آروق و همه جایم میزند بیرون . خالا می روم توی دستشویی .شیر آب را باز می کنم . نصفه تیغ را از زمین بر می دارم. یک مشت آب می ریزم روی ائینه . راست توی چشم های خودم نگاه میکنم . چشم هایم را میبندم . به درد فکر میکنم. در دستشویی را میبندم . درست از روی گلوم سُر میخوردو ...

1/10/84 تهران

به خاطر وفاداری به اتابکم

...))

sharko — Tue, 27 Dec 2005 13:10:07 GMT

و اين داستان من

داستاني از سيد اميرحسين حسينيان

sharko — Sun, 16 Oct 2005 15:04:21 GMT

اولین فریم های 120 سوخته ام در ذهنم گمند گم شد ه اند وهمند اولین 120 هایی که گرفتم روزگار فراغت بود میدان ولیعصر کوچه ی ولدی پلاک شصت و اند طبقه ای که یادم نیست شماره اش .اتاقک زرد رنگ کنار دستشویی با سنگ مرمر سرد و تختخواب بی مورد و کتابخانه ی پر سروش و شریعتی ظبط صوت کاست های تنویر فکر و سازی آرام با حسرت همیشگی اش .رمضان بود .رمضان بود و سرد با روزهای موتور گازی و رفیق .نزدیک اذان که می شد دیوار های سپید با گرته ای از رنگ زرد لامپ عریان آویزان تنگ می شد تنگ تر وتنگ تر .فرهمند با شگفتی شیمی درس می داد با کله ی طاس و شکم بر امده و لبهای لبخندی و ساعت مچی وارونه بسته شده بر مچ با آستین های تا خورده .حرکات دستش در ذهنم همیشگش است .آن روزها بنزن حلقه ای شش تایی بود موهوم .همیشه در ذهنم خواهد ماند خطوط متقاطعی که گاه از شش ضلعی بیرون می جهید موهو م بود چای می رسید و گاه خرما و اغلب قند . فرهمند و رفیق و رفیق در چشم به هم زدنی در فریم 120جای می گرفتند می سوختند .آن روزها دوربین قدیمی شگفت آور بود فرهمند می رفت تخته ی سپید سیاه بود از حلقوی ها .نفس می کشیدیم. وراجی ها شروع می شد .دمخور دزد اسباب بازی بودیم .اسباب بازی گران قیمتی بود یک ماشین که از دور کنترل می شد جان می داد برای دزدیدن و له شدن در اتوبان نیمه شب .حرف از خودسیانی بود و سیگار دود کردنش و فیلم نامه های تکراری مزخرفش .کوره ی آجر پزی دخترک افغانن عاشقی و فقر و سودای فیلم کوتاه.رفیق آرزوی سینما در سر .رفیق آیندگان قلم چی رفیق انقلاب اندیشه سازان .توسلی کتاب ها را می خورد برنامه داشت برنامه می ریخت رشته ها را بشناسد کتاب می اورد سوالات فلسفی کنکوری طرح می کرد تعجب می کردم چشمانش می درخشید یک بار پرسید: مگر زمان یک پدیده ی فیزیکی نیست پس چطور در متافیزیک هم دخیل است؟ خنده ام گرفت.نوبت ریاضیات می شد ریاضت می طلبید.در س که می داد خنده ام می گرفت بعد ها عادی شد .صدایش نازک بود وحید هم یک بار خندیده بود و از کلاس اخراج شده بود خنده ام را می خوردم.نمی خواهم به خودش به صدایش به زنش که کم سن و سال بود و طلاقش فکر کنم او هم زندانی نشد در فریم 120سوخت سیاه شد. همان بهتر که فریم های 120 ام همگی سوختند . این روزها حرف از تحریم است مردم نمی فهمند حق ندارند .تاکسی جای مناسبی ست برای بحث ها ی سیاسی بهش عادت ندارم .راننده فکر می کرد رییس جمهورش مقتدرترین است .می گفت اروپا نمی تونه جلوی ایران بایسته ایران نفت داره اگه نفتش و صادر نکنه اولین جایی که بیچاره می شه اروپا است .بیچاره ساده انگار بود دلم می سوخت با غرور حرف می زد .برایش از بنزن گفتم هرگز نمی توانست با خودش بیاندیشد بنزن یک شش ضلعی حلقوی است و به همان اندازه از واردات بنزن به کشور بی اطلاع بود وقتی برایش گفتم ما نفتمان را صادر می کنیم به اروپا و امریکا و در عوض بنزن وارد می کنیم باورش نشد وقتی گفتم اگر نفتمان صادر نشود جیب عرب ها پرتر می شود از روی استیصال خندید نتوانست نتیجه بگیرد که احتمال دارد بنزن گران شود من هم چیزی نگفتم باید پیاده می شدم . باید گذشت... می گذرم از سفری که رفتم می گذرم از جاده و آن سوی پیچ های رفیق مردگی اش می گذرم از نعش سگان همیشه خفته بر آسفالت گرمش ...می گذرم شبی سوت و کور است دیوارهایی که مرا می بلعند هنوز پا بر جایند خنکای شب پاییزی و جغدی که هیچ ندارد برای خواندن در روزگاری که جدی نیست همه چیز رنگ زرد بی معنایی را در من می آفرینند که نمی توانم حتی از آن به شگفتی آیم زردی رنگ باخته تر از همیشه است که بود برگی می افتد بر پهنه ی رنگ باختگی و نا گاه در باد به خویش می پیچد و این منم انگار... چقدر خوب است فصلی عوض شده است و اتفاقا فصلی آمده است که می شود هزار توصیف بی ربط نثارش کرد و خندید .می گویند پایز به خزان عمر می ماند می خندم آنسان که از پشت پنجره ی نیمه باز آفتابی خفیف بر چشم می زند می خندم به خزان هایی که مردند تا به ضیافت من در گودال شبانه ام رونق بخشند. مرد فانوس به دست در شب بی انتها گمرا ه است .در معنا گمراه است در فهم گمراه است و در خویش و خویشتنان آمیخته به هیچ .معنا همان گمراهی است در شب بی انتها و فانوس کوره راهی گم است و پوچ تا معنا . شبی وامنده بودم به خویشتنم در هوایی مه آلوده در کنج درخت انار و نور فلورسنت و شاپرکانی همه مست از سپیدای خیال .تنهایی مایوس کننده و در عین حال مانوس .سکوت وهم آورنده و در عین حال موهوم .خفاشی در فضا می جهید .رقص مرگ می کرد انگار. من بودم در احاطه ی زمان سرد شده .به این فکر می کردم که روزی سیگار کش ماهری خواهم شد از آن سیگاری هایی که دود را بی فلسفه می بلعند اما با فلفسفه پس می دهند به اینکه احتمالا زنی هم خواهم گرفت و حتما روزی از او خسته خواهم شد و این خستگی باعث می شود سیگارهای بیشتری دود کنم و بی اعتنا تر شوم به همه چیز شب ها روزنامه ورق بزنم و فحش دهم به ناموس همه ی سیاسی کار های عوضی از گرانی نفت ذوق کنم و چیزهای دیگری از این قبیل .دیر وقت مثل سگی بی قید بی اعتنا به زنم بخوابم . و زن اگر زرنگ باشد تا آن موقع مردی برای خودش دست و پا کرده است تا او را به تیاتر دعوت کند بعد از تیاتر کافه ای چیزی و نقد انچه دیده اند در کمال ادب و احتیاط.احتمالا زنم وقتی در کافه روبروی مرد نشسته است و قهوه ی ترک بد طعمش را مزه می کند به من فکر می کند که از راه برسم و آن مرد را ببینم و غوغا شود. و او نمی تواند تصور کند که اینچنین نخواهد شد من وارد کافه می شوم احتمالا در میز کنار آنها جایی می گیرم قهوه ی ترک سفارش می دهم سیگاری آتش می زنم و غوطه ور می شوم در طعم تلخ قهوه ی ترک. زندگی را بالا می آورم ده دقیقه رکاب می زنم و تشنگی دیوانه ام می کند حوالی غروب است هیاهویی بر پاست ادم به چه دردی می خورد ؟ Date: 6/10/2005 White: a Black: LCHESS 5.0.0.3 Opening: B03 Alekhine's Defense 1. e4 Nf6 2. e5 Nd5 3. d4 d6 4. c4 Nb6 5. c5 Nd5 6. Bb5+ Nc6 7. Bxc6+ bxc6 8. Nf3 Bf5 9. Nc3 Nxc3 10. bxc3 Rb8 11. O-O h6 12. Nh4 Qc8 13. Qf3 Bd7 14. exd6 cxd6 15. c4 e5 16. d5 cxd5 17. Qxd5 Qxc5 18. Be3 Qxd5 19. cxd5 Rb4 20. g3 Be7 21. Bxa7 Bxh4 22. gxh4 Rg4+ 23. Kh1 Rxh4 24. Rab1 Rc4 25. Rb8+ Bc8 26. Be3 Ke7 27. Rc1 Rxc1+ 28. Bxc1 Kf6 29. a3 Re8 30. a4 Rd8 31. a5 Re8 32. Ba3 Rd8 33. h4 Ke7 34. Kh2 Bh3 35. Rb7+ Bd7 36. a6 Rc8 37. a7 h5 38. Rb8 Bc6 39. Rxc8 Bxd5 40. Rc7+ Ke6 41. Kg3 Be4 42. f3 Ba8 43. Rc8 Bxf3 44. Kxf3 e4+ 45. Kxe4 d5+ 46. Kd4 g5 47. hxg5 h4 48. a8Q Kf5 49. Qxd5+ Kg4 50. Rf8 h3 51. Rxf7 Kh5 52. Rh7+ Kg4 53. g6 Kf4 54. g7 Kg3 55. g8Q+ Kf2 56. Qe8 Kg1 57. Qf5 Kh2 58. Rxh3+ Kg2 59. Qg8# 1-0 و شواهد نشان می داد من برده ام

داستان

sharko — Sat, 01 Oct 2005 09:36:39 GMT

غار

من هنوز به دنیا نیومده بودم که یه روز زنگ زده بود و به گریه انداخته بودش.گفته بود همیشه این چیزها مهم نیست و اون دلیل میاورد که چرا بوده ، بوده و هست و می مونه چون بوده چون اولین تجربه بشری قبل از عشق و جنگ و قتل و دشمنی و ... این نظام بوده

اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اونی هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اوني هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اونی هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اوني هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جورديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد.اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اونی هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اوني هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد.اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اونی هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اوني هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد.اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اونی هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اوني هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد.اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اونی هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اوني هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد.اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اونی هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اوني هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد.اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اونی هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اوني هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اونی هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اوني هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اونی هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اوني هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اونی هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اوني هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اونی هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اوني هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اونی هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اوني هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اونی هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اوني هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اونی هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اوني هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اونی هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اوني هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اونی هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد. اينکه داريم تو خريت محص زندگی ميکنيم.فکر ميکنيم دنيا اينه که يکی از لای پای اون يکی بياد بيرون بقيه اش ديگه مهم نيست.اوني هم که می اد بيرون به اين فک ميکنه که بايد کاری کنه يکی ديگه رو همين طوری از لای پای خودش بياره بيرون.جالب اينه که برای اون يکی همين مهمه.نميدونم چرا اخرش همه اخرش به اينجا ميرسن.کاش يه جور ديگه بود.يه جور ديگه تموم ميشد.

و اخرش از این همه به گریه افتاد و گفت کاش یه جور دیگه تموم میشد }/{

متافیزیک در هفت پرده

sharko — Mon, 12 Sep 2005 07:28:18 GMT

1)مرد دستش رو فرو کرد وسط غروب خورشید و ي شاخه نور در اورد .کشاورز بود.عصر که برگشت خونه شاخه نور رو گذاشت لبه طاقچه .

2)زن دراز کشیده بود تو حیاط و پاهاش رو به طرف اسمون دراز کرده بود .خورشید رو گذاشته بود وسط پاهاش و هی قلش میداد این طرف و اون طرف .تا اینکه خورشید رو کشید پایین و گذاشت لبه طاقچه .

3)مرد هیچ وقت نتونست یه دوست خوب داشته باشه همیشه با غروبش که لب طاقچه بود حرف میزد .

4)از اون روز به بعد بهترین دوست زن شده بود خورشید لبه طاقچه خونه اش. زن تنها بود .

5)مرد شاعر بود.اما اغلب شعراش نصفه کاره رها میشد.مرد میخوند:آی غروب/ توپ نارنجی تنهایی/سرت را بالا بیاور/بگذار چشم هایت را ببخشم به روشنای ماندگاری بی من ....

6)زن شاعر بود.اما اغلب شعراش نصفه کاره رها میشد.زن میخوند:آی طلوع/درخت استوار مردهای بی روزن/به زنانگی ماه بیا/ قدمگاه این سحر /خورشید لب های بی تو /تنهایی ام را به دار بیاویز....

7)مرد و زن هیچ وقت همدیگر رو ندیدند که من یه روزی به دنیا بیام .ولی این داستان رو کسی نوشت که یه روز از شکم یه ماه بیرون میزنه و پای یه درخت انجیر یه غروب میده به یه مرد یه طلوع میده به یه زن و خودش وسط یه ماه جون میده ...

فرزانه مرادی

بیستو یکم از

شهریور هشتادو چهار

میناک

قصه بچگی ها

sharko — Mon, 29 Aug 2005 13:38:18 GMT

نیمامهربانی

!داستان

sharko — Fri, 26 Aug 2005 09:58:36 GMT

مثل همه روزها

همه چيز از روزي شروع شد که مثل روزهاي ديگر صندلي آبي پلاستيکي ام را کنار ديوار بزرگ سفيد اتاقم گذاشتم و شروع کردم با خودم حرف زدن .همه کاري که وقتي تنها هستم همين است اينکه زل بزنم به ديوار سفيد اتاقم و با خودم بلند حرف بزنم .هروقت ميخواستيم شام بخوريم مادرم از ان طرف ديوار يک مشت ميزد هروقت کار مهمتري داشت دو تا مشت ميزد اما مدت ها بود که کسي مشت نميزد کسي نبود .فکر ميکردم مهم نيست فکر ميکردم حتي براي انهايي که ان طرف ديوار هستند هم مهم نيست و واقعيت هم همين بود اينکه مهم نبود .نشسته بودم و داشتم حرف ميزدم داشتم با ديوارم حرف ميزدم /.ديوار من مثل همه اشيا اتاقم اسم دارد .اسمش شوشو است / حرفهايم هم اغلب درباره کارت پستالي بود که يکي از دوستانم از اسپانيا برايم اورده بود يا درباره دختر پشت پنجره همسايه .چيز مهمي نبود فقط يک کم دلتنگ بودم يعني فکر ميکردم چيز مهمي نباشد .فکر ميکردم دست اخر مهران زنگ ميزندو از خانه ميکشدم بيرون .امروز دوست داشتم کسي مثل مهران بيايد و مرا از خانه بکشد بيرون هر چقدر هم کثيف باشد و ريش هاي زبرش را نزده باشد مهم نيست داشتم مچاله ميشدم .دوشنبه تولدم بود فکر نميکردم چندان مهم باشد يه کم دلتنگي و يه عالم تنهايي چيز مهمي براي من نبود اما به سرم زد که بروم بيرون و توي پياده روي دو تا خيابان بالاتر زير افتاب بنشينم و به دخترهايي که رد ميشوند خيره شوم .خيره شوم و فکر کنم که دارند به چي فکر ميکنند .من عادت هاي عجيبي دارم اوليش اين است که جلوي ديوار با خودم حرف ميزنم دومي اينکه زير افتاب پياده رو ها نشستن را دوست دارم شما که من را نميشناسيد اما من فکر نميکردم چندان مهم باشد حتي فکر نميکردم براي ادمهاي پشت ديوار هم مهم باشد . از جلوي ديوار بلند شدم درست وقتي که فکر کردم دارم کف ميکنم وقتي که بالاخره سرگيجه گرفتم از جايم تکان خوردم و از جلوي ديوار بلند شدم رفتم کنار پنجره هميشه روي لب پنجره من دختري نشسته .هميشه پاهايش را تکان ميدهد تکانهاي غريب و دلتنگ کننده .پاهايي که با تکان داد ن هايشان با ادم حرف ميزنند و وقتي هر دويشان تکان ميخورند ادم قاطي ميکند ! هميشه روي ان لبه کسي دارد حرف ميزند و حرف هايش مثل در اوردن کفش هاي تو ميماند به همان اندازه ادم را غمگين ميکند .دختر را از لبه پنجره ميکشم پايين و مينشانم روي ميز .ميخندد.اهيمت نميدهم .زماني فکر ميکردم اسمش مهتاب است يک مدت بعد فکر کردم بايد اسمش ترمه باشد اما حالا نميدانم اسمش چيست هيچ وقت با دهانش حرف نزده هر وقت هم ازش پرسيدم اسمش چيست هر دو پاهايش را با هم تکان داده طوري که قاطي کرده ام .
از پنجره بيرون را نگاه ميکنم همه چيز به اندازه لبه شلوار جين من که ريش ريش شده ساده است .نه از اسمان باران پرتقالي ميبارد و نه کسي دارد کسي را ميبوسد .زوج هاي عاشق دست در دست هم ميگذرند و من هروقت توي دستشويي مينشينم يک جفت زوج عاشق ميبينم .خيلي کم پيش مي ايد که پشت پنجره ببينمشان يا ترک موتور .همه سرشان توي لاک خودشان است .هيچ کس نميفهمد من چقدر تنهام .ادمها چقدر نفرت انگيز شده اند ..پنجره را باز ميکنم و با تمام قدرت داد ميزنم: .... از داد زدن پشيمان ميشوم . از مهران دلخورم از همه چي دلخورم فکر ميکردم حداقل براي يک نفر مهم باشد جز خودم اما براي همه مهم نبود جر خودم . ميروم که دوش بگيرم ميروم و کف حمام مينشينم و بغضم را قورت ميدهم .. تيغ لرد را لمس ميکنم . پشيمان ميشوم يا ميترسم . نميدانم .روبروي ديوار ميايستم و ميگويم مادرقحبه عوضي رواني . هميشه همين فحش را ميدهم مادر قحبه عوضي رواني.
اولين قطره اشکم را قورت ميدهم اما ديگر تحمل نميکنم از اينکه بنشينم و چيپس بخورم و بنويسم خسته شده ام ازاينکه جلوي ديوار حرف بزنم خسته ام از اينکه کنار پنجره بروم از اينکه توي دستشويي به زوج هاي عاشق برسم يا کف حمام به تيغ لرد .
بلند بلند گريه ميکنم درست مثل يک گاو نر شروع ميکنم به عربده کشي.
گوشه ديوار مچاله ميشوم و به خودم ميشاشم .بوي شاش و نم گچ حالم را به هم ميزند . توي يقه ام استفراغ ميکنم . با بوي شاش و گچ و استفراغ ميروم بيرون .ميروم يک پاکت سيگار ميخرم .ميروم و هر دختري را که ميبينم ميگويم شما 250 تا قرص خواب اور نداري؟ ميروم که يک نفر را پيدا کنم براي حرف زدن .براي دو کلمه حرف چرت و پرت .با خودم ميگويم ديگه مهم نيست افتاب هست همه چي جبران ميشه .
ارديبهشت هشتاد و چهار